البته دوستان تعجب کردن از صحبت های هفته پیش محمود جان اما من نمی دونم آخه دیگه جای تعجب نداره که! رییس جمهور از اولش هم قول مهرورزی داده بود! خوب وقتی مهرورزی به اوج خودش برسه اینجوری میشه دیگه! کشوری که مهرورزی رو هدف اصلی قرار بده، خوب جمعیتش هم طبعآ زیاد میشه دیگه! کشور های دیگه خودشون مشکل عاطفی و روحی دارن، نمی تونن درست با این مهرورزی کنار بیان، فکر می کنن ما هم مشکل داریم! عمـــــــــــــــــــــــرآ! ما مهرورزی می کنیم! جمعیتمون هم زیاد میشه! ببینم کی میخواد بگه نکن!

به هر حال همه برنامه های دولت بر اساس همین مهرورزی پایه ریزی شده!... واسه همین تعطیلات عید یه هو زیاد میشه، که ملت فرصت کنن یه ذره به مهرورزی برسن و ... دیگه تعطیلات که موقع کار و زندگی و اینا نیست که! کدوم بنی بشری موقع عید پول میخواد؟! بانک واسه چیه اصن اون موقع؟ اصن کی گفته باید واسه تعطیلات برنامه داشت! حالش به اینه که یه هو غافلگیر شی!

نه؟

جمعه هم که بازی استقلال و پرسپولیسه... قبل بازی هم یه مراسم روبوسی و اینا راه میافته تا بازیکنا فرداش روشون نشه به بازیکنی که دیروز بغلش کردن گل بزنن! واسه همین بازی مساوی میشه و همه جوانان شاد و راضی می شن!

البته ما این فلسفه نشون ندادن شادی بعد از گل بازیکنا رو نفهمیدیم! احتمالآ ترس از اینکه بازیکنا کسی مثل محسن رسولی رو الگو قرار داده باشن و بخوان زمین رو با رختکن و حموم اشتباه بگیرن باعث این تصمیم گیری شده! من نمی دونم آخه قصه اش چیه؟! بابا فیفا که آخوند تر از ما ورداشت پیرن در آوردن رو ممنوع کرد و کارت واسش گذاشت، دیگه از چی می ترسید؟! البته خوب فیفا توضیحی واسه شرت نداد! خداییش دیگه! خوب ممکنه بازیکن بعد از گل وقتی میبینه پیرنش رو نمی تونه در بیاره و کارت میگیره، بخواد شرتش رو دربیاره که منطقی هم هست! هیچ جا تو قانون هم در موردش چیزی گفته نشده!

(راستی من نمی دونم اون تبلیغ لعنتی اون بالا چی کار می کنه؟! آشپزی ویژه خانوم های دم بخت!!!!!!!!!!)

با مقادیری شوک دوباره جون میگیریم و به زندگی بر میگردیم و خط زندگیمون از این خط خطی ها میشه که پشت هم میان و نشون میدن طرف زندست(کسی اگه اسم اینو میدونه یا توضیح بهتری داره، از ما دریغ نکنه)

خلاصه که ما برگشتیم... زنده هم برگشتیم... البته بعد از سه ماه تو کما بودن... اما زندگی ادامه داشت و هنوز بازی ها ادامه داره و هیچی منتظر برگشتن ما نموند... نامردا...

*این مدت چیزای زیادی فهمیدم... مثلا اینکه یه زوج همجنس می تونن عاشقانه تو خیابون قدم بزنن...

*یا اینکه تجربه دیدن یه آتیش سوزی می تونه چه جوری باشه...

*یه چیز دیگه اینکه توی ایران توی میدونا، حق با کسیه که میخواد وارد میدون بشه! نه اون کسی که داره تو میدون می چرخه!

*یکی از مهم ترین موضوعات این بودش که من یکی از مهم ترین آرزوهای زندگیم رو فهمیدم... "داشتن اینا"...

اگه اینا رو داشتم از جام تو خونه تکون نمی خوردم...(یه چی تو مایه های با ایران رادیاتور کی میره تو غار؟)

*یا اینکه رفتم فیلم "به نام پدر" رو تو اولین فرصت دیدم... علاوه بر دیدن فیلم و فهمیدن چیزایی از داستان... فهمیدم مردم میان سینما تا با پاره کردن بسته چیپس و پفکشون منو اذیت کنن یا اینکه نوشابه می خورن و در نوشابه رو حتما باید وسط فیلم باز کنن... یا فهمیدم که سالن سینما به ویژه ردیف ۶، صندلی دوم جای خوبیه برای اینکه به نامزدت ثابت کنی دیگه جواب تلفن های دوست پسرهای قبلیت رو نمیدی و باهاشون دعوا هم میکنی... کلآ این تجربه سینما رفتن توی ایران بعد از یه مدت ۴ ساله تجربه "کچل کُنی" بود... مهم تر اینکه فهمیدم ملت میان فیلم کاملا جدی و دراما رو ببینن تا بخندن و البته به خاطر اینکه صحنه هایی که بهش خندیدن کم بوده، می تونن بگن فیلم بدی بوده...

اینا گوشه هایی از تجربه های این غیبت چند ماهمون بود...

اگه خدا بخواد کم کم دوباره راه میافتیم... فعلآ داریم با کفش چراغ دار تاتی تاتی میکنیم

.:کشک دوم:.

۱۲ سال روی صندلی میخ شدن... ۱۲ سال نگاه معلما کردن بدون گوش دادن به حرفاشون... ۱۲ سال دنبال راهی واسه فرار از کلاس گشتن... ۱۲ سال تقلب نوشتن... ۱۲ سال سر کلاسا خوابیدن، چرت زدن... ۱۲ سال پشت سر معلما حرف زدن... ۱۲ سال با تلاش واسه لغو کردن امتحانا... ۱۲ سال دنبال یه جای دنج تو کلاس گشتن؛ جایی که معلم اونجا نبیندت... ۱۲ سال تظاهر به حرف نزدن و گوش دادن... ۱۲ سال زیر نکته های مهم خط کشیدن... ۱۲ سال شعر نوشتن توی کتاب... ۱۲ سال مکالمه های نوشته روی کتاب من و بغل دستیم... ۱۲ سال با غیبت های غیر موجه... ۱۲ سال با تلاش برای کش دادن تعطیلات نوروز... ۱۲ سال تلاش واسه فرار از مراسم صبحگاه... ۱۲سال لج کردن با قانونای مدرسه... ۱۲ سال با بیدار موندنای شب امتحان و درس خوندن... ۱۲ سال مواجه شدن با سوالای جدید امتحان که تا حالا ازشون هیچی نشنیدی... ۱۲ سال چایی خوردن تو شبای امتحان تا بتونی حداقل نصف کتاب رو بخونی... ۱۲ سال منفی گرفتن توی دفتر کلاسی... ۱۲ سال نشنیدن اسمت موقعی که معلم داره حاضر غایب می کنه... ۱۲ سال با خندیدنای سر امتحان بعد از تقلب های تابلو!... ۱۲ سال شنیدن این جمله تکراری معلم "شما ۲ تا به چی می خندید؟ بگید ما هم بخندیم!" ... ۱۲ سال با آرزو واسه اینکه امروز معلم نیاد... ۱۲ سال با دعا واسه اینکه امروز امتحان نگیره... ۱۲ سال بیخیالی از خراب کردن امتحانا... ۱۲ سال پاپ کرن خوردن و شطرنج بازی کردن و آهنگ گوش کردن سر کلاس... ۱۲ سال بوی خیار پیچیدن توی کلاس...۱۲ سال انتظار برای شنیدن صدای زنگ تفریح.... ۱۲ سال با جلو کشیدن ساعت دفتر واسه اینکه زودتر زنگ رو بزنن... ۱۲ سال با دفتر هندسه و فیزیک و تمرینای شیمی که هیچ وقت نداشتم... ۱۲ سال روزشماری واسه تعطیل شدن... ۱۲ سال میسد کال دادن بی دلیل سرکلاس به موبایل بچه های اونور کلاس... ۱۲ سال با دزدیدن برگه امتحان قبل از امتحان و دسته جمعی پیدا کردن جوابا... ۱۲ سال بحث با معلما که بد درس میدن... ۱۲ سال فکر کردن واسه اینکه چجوری میشه زنگ تفریح رفت از سوپر بقل نوشابه و چیبس و ماست خرید بدون اینکه ناظم بفهمه... ۱۲ سال غایب شدن تو روزای امتحان کلاسی... ۱۲ سال تکرار اینکه معلم پارسال فلان درس رو بهتر از امسال درس می داد... ۱۲ سال با بچه ها بودن و بهانه کردن مدرسه برای دور هم بودن... ۱۲ سال با تابستونایی که بعد از یه ماه باز هوای مدرسه می کردی تا باز تو حیاط رو زمین کنار بچه ها بشینی و حرف بزنی... ۱۲ سال با آرزوی اینکه کاش زنگای تفریح طولانی تر بود... ۱۲ سال با اردوهای مدرسه که با همه محدودیتاش همیشه خوش می گذشت... ۱۲ سال دانش آموز بودن... ۱۲ سال همیشه مقصر بودن... ۱۲ سال صبح زود بیدار شدن با ناله و گله و اینکه "کی تموم میشه؟!" ...... تموم شد!

دلم نمی خواست این ۱۲ سال، فقط ۱۲ سال طول بکشه... کاش تموم نمی شد...

کاریکاتور بچه های کلاس که روی دیوار کلاس کشیدمش... چهارمی از راست هم خوده جناب نقاش هستم!

.:کشک دوم:.

این بار نوبت روزنامه های ورزشیه...  این بار هوس کرده به جای عکس نیکبخت و زندی و ... بره روی صفحه اول روزنامه های زرد! من دلم می سوزه واسه این بیچاره ها... چون بعد از حضور mr president  توی تمرین های تیم ملی و درخشش توی ضربات پنالتی، فقط روزنامه های ورزشی بود که توش می تونستن یکه تازی کنن که اونم این بار با یه حرف "تحت جو زده شده!" از دستشون رفت...

من نمی دونم این محیط کثیف و آلوده و نا امن و کشنده و بدخفن و بی ادابانه و بی تربیتانه و فحاشانه چه طور یه هو خوب شد! چه طور بعد از این همه مدت این ورزشگاه که می گفتن واسه زنا بده، یه هو خوب شد؟! یعنی میگید معجزه کلام رییس جمهور نبوده؟ یعنی میگید دوره دهان مبارکشون هاله ای از نور نیست؟ من که میگم هست! چه طور میشه این ورزشگاه که توش لولو داشت، یه هو لولوهاش پَر شن و زنا بتونن برن توش؟ حتمآ کلام نورانی مرد محبوب ایران بوده! جالبه این اتفاق درست همزمان با پاپیون کردن خش...ک مردم رو سرشون افتاد. باید بگم مردم به خصوص زنا و دخترا الان کاملآ وضعیتی که تو خیابونا منتظرشون هست رو فراموش کردن و فقط لحظه شماری میکنن واسه اینکه برن ورزشگاه!

جالبه! یعنی نمی شد پیش از این کسی بگه: "لطفآ شرایطی رو فراهم کنید که خواهرامون هم بتونن برن ورزشگاه"؟ همه منتظر بودن جناب احمدی نژاد لب باز کنه؟ الان که گفت اون جای بد یه هو خوب شد؟

بدترین چیزی که می تونه خیلی عصبیم کنه اینه که طرف مقابلم فکر کنه نمی فهمم! دوستان شُور کردن، گفته "بابا من خش...کارو می کشم رو سرشون، تو بیا بگو حالا می تونید برید ورزشگاه! بعد، هم تو هم محبوب تر میشی، هم یادشون میره که کی خش...ک به سرشون کرد. بعدشم کلی راضی و خوشالن!" وااااای چه خوب! من که خیلی راضی و خوشالم! تو چی؟

من که همه چی یادم رفت!

عشق شهرت رییس جمهور هلاکم کرده! اون از تغییر ندادن ساعت، اون از سخنرانی ها، اینم از این جریان! بابا چی میشد یه شرایطی یش میومد که همه رسانه ها قول می دادن بدون سخنرانی و حرف، هر روز عکس احمدی نژاد رو چاپ کنن؟، این جوری مطمئنآ جناب president ریاست جمهوری رو بیخیال می شد و می رفت و راضی بود...

هفته پیش ایران بودیم!

"۵۲۱ روز مانده به اتمام ساخت برج میلاد" که الآن میشه ۵۱۲ روز

بگیر بگیره ها! آقای محترم انتخابات تموم شد!

() ای بابا تعجب نداره که...به هر حال شما دیگه باید به کارای کشکیه ما عادت کرده باشید...که مثلا تو یه روز ۲ بار اپدیت میکنیم و یه بار هم حتی به خاطر عید هم که سوژه خوبیه واسه نوشتن و به روز کردن نمیایم و اصلآ هم به رویه خودمون نمیاریم...! کشکیم دیگه باید یه فرقی با شما ها بکنیم...پس به همین علت بنده دز همین لحظه و با استفاده از همین تریبن!!!(آدم رو برق بگیره  ولی جو نگیره!) از همینجا سال نو رو با ۱۱ روز تآخیر از طرف خودم و ۲ تا کشک دیگه صمیمانه تبریک میگم و امیدوارم سال خوب و پر از موفقیت و تؤام با سلامتی و سر بلندی داشته باشید و خلاصه ازین آرزوهایه کشکی و همیشگی ....

یه مدت که ما وقتی میریم تو خیابون کلی سوژه های باحال و از نوع شکار لحظه ها می بینیم...اما خوب بعضی وقتا هم شکار از دست ادم فرار میکنه و نمیذاره که بگیریمش...اتفاقآ دیروز هم یکی از همون روزا بود...تو خیابون بودیم دیدیم اااااااااا یه یارو عکس خودشو رو بزگ کرده اندازه کل شیشه ماشین انداخته پشت شیشه اش...خلاصه هی ما می خواستیم این سوژه ناب رو شکار کنیم نمیذاشت بی معرفت...هی ما میومدیم اینور تا میومدیم عکس بگیریم میرفت اونور و اخرشم نشد بگیریمش...ما که دیشب کلی خندیدیم حیف که نشد تو اینترنت پخشش کنمیو اون بنده خدا هم معروف بشه و به یه نون و نوای برسه...(نه اینکه ما وبلاگمون جهانیه واسه همین...!)

*

اما یکی دیگه ازین شیرین کاری هایه ما این عکسه...

تو چراغ قرمز وایساده بودیم و منتطر سبز شدنش بودیم که یه هو کشک۲ گفت ااااااااااا ماشینای جلومون رو نگاه کن...دیدم اااا چه باحال...۲ تا پت فایندر(pathfinder) جلومونن  هر دوشون یه رنگ و یه مدل  هر ۲ تاشونم پلاکشون دوبی B هست و اول هر ۲تاشون هم 79 ... ما هم کلی حال کردیم و قسمت این ۲ هم شد که به وسیله وبلاگ ما معروف بشن!!

.:کشک سوم:.