سلام...
بعد از یه مرخصی دادن به مخاتون، شروع میکنیم این دفعه از تلویزیون برادر ضرغامی...
اگه کسی تقویم نداشته باشه، اصولآ با دیدن برنامه های تلوزیون ایران نمی فهمه، اون روز جشنه، یا عزا!
نوحه خونا، همیشه عضو لا ینفک برنامه های تلویزون هستن... چه تو جشن، چه تو عزا! اصن به خودشون هم زحمت نمیدن شعری که می خونن رو هم عوض کنن؛ طرف میاد همون شعری که توی شهادت میخونه، توی میلاد و تولد هم می خونه... بازم مثه همیشه طوری صداش رو خشدار و گوش پاره کن می کنه و شروع می کنه به خوندن. ملتی هم که اونجا نشستن، دقیقآ با یه آهنگ، یا دست می زنن، یا سینه...(نکنه میخواستی بشکن بزنن؟ آره!) کلآ فرقی نمی کنه اون روز چه روزی باشه، نون نوحه خونای ایران(جاهای دیگه هم مگه نوحه خون دارن؟) ۳۶۵ روز سال تو روغنه!
مثلآ همین امروز که نیمه شعبانه، تلویزیون چه چیز جالبی گذاشت که حتی ۵ دقیقه هم پای تلوزیون نگهتون داشته باشه؟
ما که فقط کانال ۳ رو داریم، امروز یا عزاداری بود، یا آقای حسنی رو دیدیم که سر قفلیه کل شبکه هاست... غیر از کانال ۱ و ۲ که حتی از باقی کانالا هم ضعیف تر هستن(اونا دیگه چیَن؟!)، باقی کانالا نصف برنامه هاشون رو حسینی پر میکنه! نصف دیگه هم که:

یکی میگفت تلوزیون ایران پشم و شیشه است(دستگاه تلوزیون که شیشه است و ایران هم که از صبح تا شب پشم پخش میکنه!)... والا راست میگفت!